LOSLIPPIG

I was born with a skin created from a mixture of  black and white whom equally decided to turn gold I developed silver curls that desperately tried to escape my mind like thoughts or snakes I grew and saw with green eyes the color of poison,  the luck from a four-leaf clover perhaps combined  I am living with a mind that dreams deeply and writes lightly  while the ink of my lefthand  feeds the paper spirit  I was born sometime and when everything is stuck, the spirit leaves unseen knowledge keeps expanding 

soms druppen tranen  zo uit mijn bolle brein mijn keel in huilt dan mijn geweten of het achterste stukje idee van de herinneringen aan toen het allemaal precies hetzelfde was? 

Ja, dit gaat zo 'very cheesy' klinken, maar we zullen het toch ooit moeten hebben over vroeger. Uh, ik bedoel dan niet mijn leven, maar mijn leven: turnen. Hoeveel mensen weten dat? Volgens mij twee. Praat ik er vaak over? Nee. Zal dat dan toch maar eens tijd worden? Zeer zeker. Simpelweg heb ik vanaf mijn zevende tot mijn twaalfde (? einde eerste klas van de middelbare school) zeg maar gerust full-time geturnd. Ja, gymnastiek maar dan voor gevondenen. En nee, ik zat niet bij de meisjes die in balletpakjes en tutu's naar 'gym' gingen. Ik zat op turnen, 'selectie' turnen. Wat je kan vertalen als 10 a 15 uur in de week in een muffige zaal doorbrengen om te trainen op lenigheid, kracht en conditie. Oefeningen constant overdoen om het perfect te krijgen. Er zit ook niks sierlijks aan turnen. De dames dragen witte enkelsokken, dat is ook echt cool daar, vooral als er ook een Nike teken opstaat. Jaren 90 stoffige elastieken in een de zelfde stof als je turnpakje...

Het is inmiddels half twee 's nachts, maar mijn hoofd blijft maar tollen. Niet letterlijk gelukkig. En misschien zelfs wat overdreven. Ik was altijd diegene waarbij het niet lukt. Nee, niet met je ogen gaan rollen. Tuurlijk, het lukt altijd bij mij, in de grote lijnen, de doelstelling die er toedoen: zoals slagen met minimale inzet. Toch lukt het nooit echt: de middelbare school was voorbijrazend, maar ik zat niet in de auto. Ik heb de jaren praktisch in bed beleefd. Ik heb niet elke belachelijke activiteit met beide armen aangenomen. Wat zou dat ook, eigenlijk? Ik wil niet naar Stanford University met een 10 gemiddeld en tienduizend na-schoolse activiteiten. Ik ben misschien een streber, maar simpelweg dingen voor het plezier doen kan er nog net bij. Het lukt niet met de simpele dingen. Na vijf jaar proberen om een baan bij Albert Heijn te krijgen ben ik geen enkele keren terug gebeld. Ja, nu moet ik toegeven dat ik er nooit wilde werken. Dat ik gesolliciteerd heb terwijl ik al...

Mensen in Nederland vinden het verschrikkelijk lastig om dingen te vergelijken, te relativeren. Ze willen vooral laten merken hoe zwaar ze het vandaag hadden omdat NS weer eens op zijn winters reed en ze extra vroeg op moesten om de kou van de ramen te schrabben. God, wat een problemen kennen we toch. Toch moet ik hierbij melden dat dit niet wegneemt dat als jij iets voelt,   met de nadruk op voelen en niet op denken of vinden, maar iets werkelijke voelt, dat de waarde van dat gevoel niet minder is simpelweg omdat de situatie voor een ander erger kan zijn. Ik heb in de afgelopen vier jaar flink in de knoop gezeten met mezelf. Misschien wel langer, maar had ik nooit de tijd om erover na te denken. En, hoogst waarschijnlijk zit elke 'tiener' wel eens drastisch in de knoop, want ze (= de samenleving) verwachten dat je keuzes kan maken en proberen te keuzes te verdoezelen met woorden als richtingen kiezen, niks definities en wereld openen, tot je vervolgens na zo'n stap we...

As some may know, heb ik altijd 'fases' gehad. Als ik het zo breng klinkt het als een ernstige mentale ziekte. Don't worry, er heeft zich nog geen diagnose plaats gevonden. Ik heb gewoon fases, en dit weet ik omdat ik al een tijdje leef. 'Dat is gewoon iets dat bij de pubertijd hoort', ja vast. Ik heb zo ook zo heerlijk extreem en van verschrikkelijk korte duur, dat ik mezelf soms verlies in ze (de fases). Mijn fase van de maand is living a healthy life. Oh, wat stom hè. Ja ik, die een halfjaar terug iedereen haatte en ontweek die ook maar een woord vuil maakte aan 'superfood' en 'gezond'. En nu kan je inderdaad zeggen dat gezond zijn helemaal niet zo iets slecht iets, maar de blikken die mijn moeder mij geeft als ik praat over een smoothie... O maak je geen zorgen, ik heb niet de 'discipline' om mijn eetpatroon onder controle te houden in zulke ernstige mate of verdrietig te worden van McDonalds, in tegendeel. Het is alleen op een punt a...

Ik ben te vroeg opgestaan voor school en ik zit nu vooruit te staren. Een timeline vol met tweets over de aanslag in Frankrijk en mensen die daar kritiek op leveren. Al vind ik mensen die plots kritiek leveren altijd een beetje zwakjes. Dat hoeft natuurlijk niet, dat vind ik alleen. Dat ze plots dure woorden uit de kast trekken om te laten zien hoeveel ze wel niet van de wereld weten en hoe het allemaal wel en niet moet. Al die mensen die ik volg hebben plots heel veel te zeggen over de situatie met moslims. Opzich best vreemd dat mensen alleen hun woorden vuil maken aan 3 misdadigers en opkomen voor een krant die normaal altijd gehaat werd. Tuurlijk het is de dood aan het 'vrije woord', maar letterlijk is het de dood van 12 mensen en het opleven van de haat aan alle moslims. Ik heb niemand gehoord over 'Hands up, don't Shoot.' of 'Black Lives Matter' en dat nu alleen maar rond gaat hoe afschuwelijk moslims zijn. What? Ik weet niet zo goed wat het is m...