LOSLIPPIG

I am writing. I am philosophizing I am shifting I get what I want I ask for what I need And I would love Happiness and vulnerabilty And bravery founded inside. Curiousity is lost, when there is nothing To look for, anymore Please, There is always something Asking to be found

Het probleem dat ik heb met Groningen is eigenlijk gemakkelijk te omschrijven, naast het groepje vrienden dat ik heb lopen er verdomd veel mensen rond in dit stadje die mij 'kennen'. Zo had ik vandaag (ik weet dat het half zes 's ochtends is na een avond uitgaan en dat ik een halve fles rosé rond een uur of twaalf vannacht achterover heb geslagen) weer een belachelijk fenomeen dat gebruikt kan worden als een simpel voorbeeld: 'Dorise, Dorise'. Erg vervelend als mensen mijn naam meerdere malen roepen en dan desondanks nog een antwoord verwachten. Als ik niet reageer, ga ik een twee keer zeker niet reageren. Vervolgens krijg ik te horen dat mijn Instagram wel nice is. (Je weet wel, Instagram: een virtuele wereld waar mensen foto's posten). Ik had nooit gedacht dat ik een real life zou moeten dealen met een reactie over mijn Instagram. Toch was dit het geval. Mijn Instagram is dus nice, met name 'die ene foto' (lees:  dit ). Ik had zo langzamerhand t...

The Dor is back in the game. Today it hit me: ik ben eindelijk, of voor het eerst, volledig op de juiste plek. Ik denk dat iedereen het gevoel kent dat zo aan je kan knagen, het gevoel dat ervoor zorgt dat waar je ook loopt en staat, iets klopt niet. Ik heb dat gevoel heel vaak niet gehad, want in mijn familie of vriendengroep voel ik mij geheel op de juiste plek. Vandaag had ik voor het eerst het gevoel dat alles juist was, dat zelfs de tegenslagen mij niet konden weerhouden van het feit dat alles goed is. Ik zit voor het eerst sinds tijden prima in mijn vel, niks knaagt en de vage toekomst kan mij even helemaal niet meer stoppen.  Want wat is de toekomst? Iets wat met elke stap kan veranderen, daarom gaat het om vandaag. God, ik wil dat iemand dat eerder tegen mij had gezegd. 'Do, dat hebben we.' Nee, niet zo:  Je moet je niet volledig focussen op wat je uit de toekomst wil halen, waar je wilt staan en hoe je dat in godsnaam voor elkaar gaat krijgen. Wat belangrijk i...

I haven't written anything for days now, maar dat komt vooral omdat ik niet in mijn hoofd zit. Ik ben in het stadium (en zoals we langzaam leren over mij verander ik maandelijks) waarbij ik niet schrijf, niet thuis wil zitten en geen geld heb. Begrijp je. Je hebt van de maanden (winter) waarbij de regen en kou je vragen om in je bed te blijven liggen. In de zomer zoemen de vliegen al vroeg om de oren, meegekomen met de zonnestralen door het openstaande raam. Het leven is als elk acoustic nummer, warm en klein en knus en gevuld met gevoel. Heerlijk sentimenteel, maar ik ben stiekem teleurgesteld in het feit dat ik niet schrijf, of überhaupt nooit doorzet. Wat is het precies dat mij tegenhoudt om ergens vol voor te gaan (en dan bedoel ik dus langer dan een week of twee). Misschien als ik een keer niet de hele tijd zou veranderen van gedachtes, misschien dat ik dan 'shit done' zou krijgen. Misschien is dat de natuur haar manier van zeggen: hm Dorise, wacht jij nog maar even...

Ik ben nu 2 a 3 maanden vegetariër, of ik moet zeggen pescotariër. Waarom? Omdat ik geen vlees meer wil eten, simpel. Vissen zijn natuurlijk ook dieren, maar misschien is nog wel vis eten een opstapje naar volledig vegetariër worden, of misschien niet. De seconde dat ik besloten heb nooit meer vlees te eten was toen ik een documentaire had gezien over de wezens van de aarde: Earthlings . Ja, ik zocht het op. Die week daarvoor had ik een droom waar een klein lammetje bloederig en al op tafel werd gelegd en mijn familieleden en gretig aan begonnen te knagen. Iedereen weet dat de vlees-industrie wreed is. Iedereen begrijpt dat het slachten van dieren belachelijk is, maar iedereen gelooft dat mensen carnivoren zijn en dat maakt het doorlopende process van doden van dieren simpelweg begrijpelijk. Ik werd met mijn neus op de feiten gedrukt. De industrie is nog erger dan ik dacht: corrupt, ongezond, slecht voor het milieu en alles behalve humanitair. Wij schrikken niet eens meer op ...

Laatst lag er een man voor de trein. Ja, alweer. Misschien was het ook wel een vrouw, ik heb niks gezien, maar mijn onderbuik gevoel schreeuwt toch om een zeer verdrietige man. Deze meneer lag niet voor mijn trein, maar voor de trein voor mij. En toen mijn trein stopte bij Buitenpost en vervolgens niet meer doorreed wisten we al snel hoe laat het was. Ja, er is iemand onder de trein gekomen. Nou, 'gekomen' lijkt mij wat zwakjes uitgedrukt, want het was geen ongelukje. Je komt niet zomaar tussen twee enorme weilanden net op een treinspoor te staan als er toevallig een treintje aan komt. Die man lag of stond daar bewust op dat spoor, en die reden was niet om het treinverkeer voor minstens twee uur plat te leggen.  Ik las ooit een blogpost over hoe mensen in de trein meteen hun telefoon pakken en bellen naar hun werknemers en werkgevers, familieleden en vrienden waarmee afspraken vast stonden, in plaats van even stil te staan bij de verloren ziel dat daar uit puur ongenoegen...

Ik heb altijd de drang gevoeld om te shockeren, misschien dat ik daarom in de eerste klas de hele school op zijn kop zette (of op zijn minst een aantal docenten). Daarbij komt dat ik hou van mensen die shockeren: ik ben niet voor niks naar een Miley Cyrus concert geweest. En ja, met shockeren komt haat en onbegrip, maar dat vergeet ik af en toe. Vandaag bijvoorbeeld, toen ik eventjes blij was met mijn nieuwe badpak en mijn lichaam – waarvoor ik getraind en gegeten heb afgelopen tijd – werd het al snel heel erg ge-downgrade door één onbekende jongeman. Ik kreeg onder mijn o zo onschuldige foto de iets minder onschuldige reactie met daaronder: “Hahahaaa kanker sletje, waar is jou respect gebleven meid.” … Ja mag ik?... Wat is een slet? Een meisje of vrouw, natuurlijk. Wat is respect? Respect voor wie? Voor hem of voor mijzelf? Wat is überhaupt een ‘sletje’, een slet die maar een klein beetje slet is? Wat maakt mij het kwaadst? Het feit dat hij in een zin van negen woorden twe...