LOSLIPPIG

Jongens, jongens... welke dag is het? Een dag voor de toekomstige geschiedenis van Dorise Luciana Rienhart. A, oui. Ja ja ja. Ik heb nog nooit zoveel blijdschap gevoeld in mijn leven. Wetend dat ik een talent heb is écht een geweldig gevoel. Sommige mensen zijn er op hun achtste al achter dat ze kunnen zingen, of dat hun jukbeenderen are to-die-for. En sommige mensen komen er helemaal nooit achter. Maar ik, heb het ontdekt... denk ik? Ik heb toch verteld dat ik een boek had verstuurd naar een uitgeverij, omdat ik het zat was dat ik uren naar fantasie boeken moest zoeken maar niet vaak het boek vond met de juiste elementen. Die elementen zijn fantasie, een mooie jongen en uh ja. Dat was het. En vandaag kreeg ik een opgewekt ringetje dat mijn manuscript 'heel erg leuk is' zo op het eerste oog. De vrouw gaat het door kijken en wil mij uitnodigen op een gesprek. Ah yes yes! *giechelt*. Het meisje met de belachelijke spelling heeft een verhaal geschreven. Het is een wonder, het is e...

Ik ben mijn bed uit gesprongen om mijn laptop op mijn schoot te trekken en nu zit ik in het donker, met alleen mijn bureaulampje aan, te typen vol rage. Ik scrolde niets vermoedend door mijn Facebook timeline tot ik plots een foto tegenkwam die was geliked door -persoon wil liever onbekend blijven-, waarin stond (moet koeienletters) GIRLS STOP QUOTING MARILYN MONROE. SHE WAS A WHORE NOT A PHILOSOPHER. En mijn handen begonnen te trillen uit woede en ik wilde op dat moment mijn haat aan Facebook en de jeugd van tegenwoordig uitgillen op Twitter en Loslippig.blogspot.nl. Dus dat deed ik (ik ben alleen actief op Twitter als ik ergens fel tegen ben of als ik een liedje met een goede songtekst heb ontdekt). Maar binnen no-time had ik een rate-limit van 6 minuten en kon ik niet meer tweeten en moest ik tot bedaren komen. Dat sta ik niet toe, dus sprong ik uit mijn bed (I know, het is tien uur maar drastisch weekend en slaap teveel-problemen) op het verder te vertellen op mijn white paper blog...

Het is februari. Ik wilde bijna zeggen januari, want dat zijn twee maanden waarin het leven eigenlijk niet heel veel voorstelt. Dat is oké, voor een tijdje. Dan kan ik mij terugtrekken in boeken en films, terwijl ik geniet van late-night-snacks. Als toetsweken zijn geweest en het leven weer rustig wordt, het weer weer grijs en de dagen langer, maar de vermoeidheid eerder komt, dan moet je daar soms helemaal niet om klagen. Ik doe misschien wel vrij weinig, maar dat is precies waar februari om gaat. De hoogtepunten zijn Valentijnsdag (en dat is nou echt een voorbeeld van een bagger en laag hoogtepunt) en krokusvakantie. Nu heb ik natuurlijk vele aanbidders (en aanbid ik vele), maar als we (mijn aanbidders en ik) dat de wereld in wilde brengen dan deden we dat wel niet op Valentijnsdag... at least I hope. Hoe dan ook. Valentijsdag is leuk, op school... om dan een leuke oog look te maken en een sappige outfit, omdat het vooral om het thema gaat. Veder is het niet heel indrukwekkend. De kr...

Het moment dat je je realiseert dat je echt een kutwijf bent (sorry voor het woord, mother), is vrij pijnlijk. Ik heb het altijd geweten hoor, daar niet van. Maar ik heb het nooit erg gevonden om een vals persoon te zijn. Ik heb geen behoefte om vrienden te maken tegen mensen die ik nait mot. Maar ik mag je niet, tot ik je leer kennen. Dan besef ik dat we eigenlijk 'precies hetzelfde' zijn, maar heb ik ondertussen al rond bazuint dat je echt vervelend bent. Nou, als zoiets uit mijn mond komt neemt niemand het nog heel erg serieus, want mensen zijn wel vaker vervelend. Maar het moment dat je je realiseert dat je een kutwijf bent en dat je het echt erg vind. Dat je gewoon oprecht pijn in je hart voelt en je maalt er tijden lang over, want waarom ben ik nou in godsnaam zo'n kutwijf tegen sommige mensen. Niet iedereen (ja, de meeste mensen wel) verdient het om zo vals behandelt te worden door mij. Eigenlijk. Ieder jaar kom ik met het voornemen om mij niet zoveel aan te trekke...

Ik las net mijn dagboek omdat ik wat informatie en gevoelens moest opzoeken over mijn gedachtes van alles voor 2010. Nou, dat kreeg ik hoor. Wat een gezeik. Ik snap niet dat ik vroeger vriendinnen had, of beter gezegd dat mensen mijn vriendin wilde zijn. Ja, voor 2010 dacht ik al dat ik alles wist. Precies bewust wat er in de wereld te koop is (en nu weet ik dat natuurlijk veel beter). Overigens ben ik altijd de uitslover/overstreffer/betweter geweest, waardoor ik het al gek vind dat ik vroeger en nu vrienden heb. Niemand wil bevriend zijn met een betweter? Toch. Of alleen ik? Anyway. Ik had mijn dagboek met dolfijnen opgeslagen (waarom er dolfijnen op staan is nog maar de vraag, want ik had nooit wat met dolfijnen... al beweerde ik dat dan misschien) en las de inhoud. By the way... dat handschrift van mij. Kwam natuurlijk omdat ik altijd in mijn bed in het donker in mijn dagboek schreef, en nee niet met een zaklamp onder de dekens zoals in films.  Nou, nu zit jij natuurl...

Ode aan dit nummer: That slow burn waits while it gets dark, bruising the sun. I feel grown up with you in your car, I know it's dumb. We both got a million bad habits to kick, not sleeping is one. We're biting our nails, you're biting my lip... I'm biting my tongue. But people are talking, people are talking. Raise a glass, cause I'm not done saying it. They all wanna get rough, get away with it. Let them talk, cause we're dancing in this world alone. All my fake friends and all of their noise, complain about work. They're studying business, I study the floor. And you haven't stopped smoking all night. So maybe the Internet raised us, or maybe people are jerks. But people are talking, people are talking. But not you. People are talking, people are talking. All the double-edged people into schemes. They make a mess, then go home and get clean. You're my best friend and we're dancing in a world alone, we're all alone. I know we're not ...

Ik weet niet of het slim is om te gaan schrijven wat ik op dit moment van plan ben, omdat mijn blog vooral wordt gelezen door mensen die ik persoonlijk ken of herken. Het zou eigenlijk een fijner gevoel zijn om iets de wereld in te sturen, wetend dat alleen mensen het zouden lezen die je zeker weten niet kent, maar hé ik schrijf nou eenmaal in het Nederlands en promoot deze blog op mijn Instagram. Eigen schuld, dikke bult. Ik wilde heel graag schrijven over gevoelens, sinds die de afgelopen periode zo zijn 'ups and downs' hadden en hoe kan ik mezelf beter vergelijken met Jenna Hamilton als ik niet eens op mijn blog zet wat er de laatste tijd is gebeurt.... Dus, het is uit. En ik dacht dat iedereen het alwel wist, maar dat valt eigenlijk vies tegen. Ja, echt, het is uit na een jaar en ik heb dat gedaan. Eerst voel je dan als een verschrikkelijk monster, maar nu begrijp ik ook echt wel dat ik me zo toch echt beter voel. Egoïsme is goed in de liefde, oké. En nu, niet heel erg...