LOSLIPPIG

De enige reden dat ik het jammer vind dat ik geen white-white girl ben is omdat ik dan, en met white white bedoel ik ook echt WhITe haar, snapje... van dat pigmentloze haar zonder kleur tot aan je schouderbladen.. want als ik dat had dan zou ik mijn haar paars, roze of turquoise verven. Ik heb gewoon op dit moment een girlcrush op van die meisjes (en dan bedoel ik niet de emo's die bij mij op school zitten maar de awesome kids) die dus van dat strohaar hebben en het dan maar besluiten te verven, oh myyyy god. Amazing. Helaas... ben ik gezegend met krullen en zoveel pigment dat ik er vitamineD pillen voor moet slikken. Dus daardoor kan ik nu dus niet meedoen met deze bipolare fase want als je bruin bent is dat echt een no-go, sorry not sorry. Eigenlijk best tegen mijn principes in dat ik nu een kleur in mijn leven wil (haarkleur maar oke), want ik ben dus zo into grijs, zwart en wit... en nu voor we allemaal gaan roepen: ja maar Dorise jij bent ook een rare emo. Uh, geen kleuren ...

Ik denk altijd dat er maar 1 iemand mijn blog leest, en dat ben ik zelf dan, maar dan zie ik mijn pageviews en dan denk ik oh ja ik ben fucking populair. Grapje. Ever noticed that times flies like a uhm vlieg. Met sommige dingen gaat de tijd echt zo zooo sloom als ik bijvoorbeeld aan het werk ben en hoe leuk het ook is hoor, maar de tijd lijkt gewoon echt zo minimaal vooruit te gaan. Maar als je dan thuis komt en je kijkt terug op je dag denk ik altijd weer van oh, dat ging nog best snel. Maar als je op een geheel kijkt, zoals een week of een maand lijkt het echt voorbij gevlogen te zijn voordat je er bij stil kan staan. Zoals nu, deze vakantie is al bijna over en ik heb nog vier dagen om er het beste uit te halen min 2 dagen werken waardoor er dus 2 dagen overblijven. Fuck. En dan te bedenken dat We Can't Stop van Miley Cyrus al 9 weken uit is terwijl ik nog steeds het gevoel heb dat dat liedje vorige week is uitgekomen. En Adorn van Miguel was vorig jaar de happening. Vorig ja...

Ik zit hier 'fresh out the shower' onder mijn dekens met mijn lenzen verruild voor mijn bril en het nieuwe superextreme country nummer Wildfire van John Mayer op de achtergrond terwijl ik inspiratie probeer op te doen voor wat ik godsnaam kan schrijven. Er spookt van alles door mijn hoofd, maar ik vraag mij af of dat wel geschikt is voor mijn blog. En nu ik zo aan het schrijven ben heb ik het gevoel dat er ieder moment wel wat te binnen kan schieten waardoor deze witte pagina nog een beetje wordt opgevuld. En ja... Watpadd.com, ik weet niet of jullie dat kennen maar voor de creatieve ruimdekende in een tweede wereld levende fantasievolle mensen zoals ik mezelf graag zou willen omschrijven, is dat een geschikte site om je verhalen te ontwikkelen en publiseren. Toen ik achter het bestaan van de site kwam heb ik mezelf natuurlijk meteen aangemeld en heb ik een van mijn vele documenten met een verhaal gepubliseerd en ik ga lekker niet vertellen hoe je dat verhaal kan vinden. Ik was...

Is het je ooit opgevallen dat iedereen een type probeert te zijn? Zoals Mean Girls al aangaf probeert iedereen bij een bepaalde groep te horen. Misschien niet zo precies in hokjes als de Cool Asians, Unfriendly Black Hotties en de  Desperate Wannabes. Vroeger waren er misschien Mean Girls die zich onderscheidden van de rest of de coolere kids, maar ik bedoel op heel ander vlak. In kledingstijl en dat soort dingen dringt iedereen zich op naar een bepaalde stijl, waarvan we stuk voor stuk allemaal denken dat die helemaal van ons zelf komt.  Zo heb je misschien de Cool Asians met de lame ass indo girls die zich stuk voor stuk allemaal hetzelfde gedragen als de andere indo's/molukkers (geen onderscheid hou op hoor, hoe oud ben je 12? Je weet niks!!!!!!!) Ja ik ben fel tegen het onderscheid van molukkers en indo's als het komt van de 8 tot 15 jarige in het noorden van Nederland die zogenaamd molukkers zijn en dus indo's haten... Ja want jij hebt kei hard gevochten en jij hebt h...

Deze week is de ergernis: de toekomst en het verleden. Tegenwoordig lijkt iedereen constant maar te herhalen hoe het verleden niet uitmaakt, dat je alleen moet kijken naar de toekomst en dat soort dingen. Ik ben daar zo mee oneens. Niks is belangrijker dan wat geweest is, ook al is het geweest. Dat is waarom je hier staat en waarom je bent zoals je bent. Als je wat geweest is wilt vergeten of verzwijgen, wil je vergeten wie je bent of wie je hoort te zijn. Ik zie gewoon niet in waarom mensen niet zouden willen praten of wat er is gebeurd, waarom ze dat niet willen delen en waarom ze het simpelweg willen vergeten. Ik hoor echt dagelijks van ''Nee, dat doet er niet meer toe, dat is geweest en daar kan je ook niks meer aan veranderen. Het gaat nu om nu.'' En het enige wat er dan door mijn hoofd spookt is Dat Is Geen Excuus. Omdat het toevallig geweest is en nu het heden is, betekent niet dat een verleden vergeten of zelfs vergeven kan worden. Misschien ben ik zo pro-pas...

Er is deze quote uit The Perks of Being a Wallflower dat zegt, “I think that if I ever have kids, and they are upset, I won't tell them that people are starving in China or anything like that because it wouldn't change the fact that they were upset. And even if somebody else has it much worse, that doesn't really change the fact that you have what you have.” Ik word bijna spatisch van de manier hoe ik daar volledig achter sta. Dit is gewoon precies wat ik bedoel, waar ik op mijn vijftiende mijn hele denkwijze omheen leerde creeeren. Het begon allemaal goed, juist en prima. Tot je op een punt in je leven komt waar je beseft dat je alles hebt, tot je beseft dat het enige wat mist de manier van denken is. Je leert dat het enige wat er nou eigenlijk toedoet Liefde voor andere, maar vooral voor jezelf is. Ik denk niet dat ik dat hoofdstuk, of moet ik zeggen die hoofdstukken, al afgerond heb, maar ik denk dat ik dat over dertig jaar nog niet heb.  Ik heb mijn dieptepunt g...

Toch maar weer beginnen aan een blog op blogspot ook al heeft het mij de vorige keer zo in de steek gelaten. Waar ik over ga schrijven? Geen idee. Door mijn hoofd spookt vrij weinig. Bijna jarig? Oh. Best frustrerend als zulke dingen je eigenlijk allemaal vrij weinig interesseren. En ja, ik moet er even op in gaan want alleen maar met mezelf bezig ben ik dus ook niet. Ik vind het onwijs jammer dat ik mij niet meer constant bezig houd met eten en bewegen en zou het wel willen oppakken, maar aan de andere kant bevalt mij dit niksleven mij wel. Persoonlijk denk ik dat ik het best ver zou kunnen schoppen met wat oninteresse, irritatie en geld (en wanneer ieman belangrijk tegen mij praat ik opeens doe alsof het allemaal wel wat waard is). Maar laten we even eerlijk blijven, wat hebben we nou eigenlijk en het voorplannen en bezighouden met dat ene wat je leven helemaal overneemt ook al maakt het je misschien wel gelukkig. Wat is geluk? Ik zou geluk naar beneden kunnen halen met een aantal go...